Sizi kısaca tanıyabilir miyiz? Safranbolu’daki kırsal yaşamı ve çiftçilik işlerini sosyal medyada paylaşmaya nasıl karar verdiniz?
Aslında her şey 2019 yılında, babamın talihsiz bir ayı saldırısı sonucu yaralanmasıyla başladı. O dönemde üniversitede Çocuk Gelişimi Bölümünü yeni bitirmiştim ve tam mesleğime atılacakken ailemin bana ihtiyacı olduğunu gördüm. Şehirdeki planlarımı bir kenara bırakıp Safranbolu’nun Nebioğlu isimli köyümüze döndüm, hayvanların bakımını üstlendim ve anneme destek olmaya başladım.
Sosyal medya başlangıçta sadece vakit geçirmek içindi. Hatta dürüst olmak gerekirse ilk başta hayvanlarla video çekmekten biraz çekiniyordum. Ancak 2017 yılında odun taşımak için aldığımız eşeğimiz Sakıb’ın kendi başına kapı açtığını fark edince kuzenimin tavsiyesiyle bu anları kaydetmeye başladım. Köydeki o zorlu ama kıymetli emeği, yaşadıklarımızı en doğal hâliyle paylaşmak istedim. İnsanlar o samimiyeti sevince vakit geçsin diye başladığım bu yolculuk milyonlara ulaşan bambaşka bir noktaya geldi.
Eşeğin Sakıb, içeriklerinin ayrılmaz bir parçası. Sakıb ile arandaki bu özel bağ, videolarına nasıl bir samimiyet katıyor? Bu şöhret günlük hayatını nasıl değiştirdi?
Sakıb bizim için sadece bir hayvan değil bu ailenin en neşeli ferdi. Aramızdaki bağ o kadar kuvvetli ki evde ne pişerse mutlaka onunla da paylaşıyorum. Videolarda hiçbir kurgu yok; Sakıb bazen peşimden koşar, bazen beraber yemek yeriz. İnsanlar bu doğal dostluğu hissediyor.
Şöhret konusuna gelince; Safranbolu’yu dünya gündemine taşımak, Instagram’ın 694 milyon takipçili resmî hesabında paylaşılan ilk Türk içerik üreticisi olmak benim için büyük bir onur. Ancak bu başarı benim hayatımı değiştirmedi. Sabah yine aynı erkencilikle kalkıp önce büyükbaşları doyuruyor, sonra tavukların, kazların ve köpeklerin yanına gidiyorum. Benim için gerçek huzur hâlâ aynı köyde, aynı Sakıb ile geçirilen vakitte saklı.
ÜRETEN GENCE DAHA FAZLA DESTEK, SATIŞ VE PAZARLAMA İMKÂNI SUNULMALI
Sosyal medyanın gençler üzerinde tarıma ve kırsal kültüre ilgiyi artırdığını düşünüyor musunuz?
Kesinlikle. Gençlerden “sayende köy hayatına heveslendik” diye çok fazla mesaj alıyorum. Hatta aileler, çocuklarının benim videolarım sayesinde hayvanları sevmeye başladığını söyleyerek Sakıb’ın resimlerini çizip gönderiyorlar. Kırsal yaşamın sadece zorluk değil aynı zamanda büyük bir huzur ve değer olduğu daha görünür hâle geldi. Beton yığınları arasından sıyrılıp toprağa dönmenin aslında bir özgürlük olduğunu anlatabildiğim için mutluyum.
Paylaşımlarınızla Safranbolu’nun ve yerel ürünlerin tanıtımına nasıl katkıda bulunuyorsunuz? Yöresel ürünleri tanıtmak için özel bir planınız var mı?
Safranbolu’yu süslemeden, olduğu gibi gösteriyorum. İnsanlar burada yapay bir tanıtım değil gerçek bir yaşam görüyor. Ailemle birlikte her perşembe şehre inip kendi süt ve yoğurdumuzu satıyoruz. İlerleyen süreçte bu emeği daha fazla ön plana çıkaracak, belki de insanları ağırlayabileceğimiz daha modern ama doğallığını kaybetmemiş bir çiftlik kurma hayalim var. Hayvanlarla olan hikâyelerimizi bozmadan daha geniş kitlelere anlatmaya devam edeceğim.
Başarınız, büyük şehirde yaşayan ve köye dönmeyi düşünen gençlere ilham veriyor. Gençlerin köyüne dönmesi için hangi koşulların iyileştirilmesi gerekiyor?
Köy hayatı dışarıdan çok güzel görünse de sürdürülebilir olması için geçim şart. Üreten gence daha fazla destek, satış ve pazarlama imkânı sunulmalı. Şehirde evden işe, işten eve geçen sıradan bir hayat yerine kendi işinin patronu olduğun bir düzen kurmak mümkün. Ancak bunun için teşvikler artırılmalı.
Ben sadece kendi hayatımı paylaşıyorum; eğer bu paylaşımlar bir kişiye bile köye dönme cesareti veriyorsa, bu benim için en büyük mutluluk. Daha anlatacak çok hikâyemiz var.